ปรัชญาการฝึกพูดของสโมสรฯ
เพื่อการฟัง การคิด และการพูดที่ดีกว่า

Main Menu
หน้าแรก สารสโมสร หลักสูตรฝึกการพูด เรียงร้อยถ้อยความ รู้จักเรา ติดต่อกับเรา

Who's Online
ขณะนี้มี 5 บุคคลทั่วไป ออนไลน์

เสรีภาพในการพูด รศ. ดร.สุวิทย์ รุ่งวิสัย

แก้ไขโดย Administrator

สัตว์โลกที่เกิดมาส่วนมากสื่อสารกันด้วยเสียงไม่ว่าสัตว์บกหรือสัตว์น้ำ  ในฐานะมนุษย์เราเป็นสัตว์โลกประเภทหนึ่งก็ได้ใช้เสียงที่เปล่งออกมาเป็นคำ พูดเป็นเครื่องมือในการติดต่อกัน  และถือว่าเป็นสิทธิเสรีภาพตามธรรมชาติ รัฐจะบังคับขัดขวาง ไปให้ประชาชนพลเมืองใช้สิทธิดังกล่าวหาได้ไม่ ซึ่งนักประชาธิปไตยของอังกฤษเช่น Thomas Hobbes (1588-1679)  และJohn Locke (1632-1704) ได้ยืนยันยอบรับสิทธิดังกล่าวอย่างมั่นคง ด้านกฎหมายรัฐธรรมนูญไทยตั้งแต่ปี 2475 ถึง ปี 2550 ล้วนยอมรับว่า  บุคคลย่อมมีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น การพูด การเขียน การโฆษณา รัฐธรรมนูญปี 2475  ม. 14 ปี 2540  ม. 39 และปี 2550 ม.45  แต่ทั้งนี้การพูดนั้นต้องไม่ไปละเมิดสิทธิของผู้อื่น การพูดที่ถูกจำกัดเป็นสิ่งที่ต้องห้ามก็คือเป็นคำพูดที่ขัดต่อกฎหมายและ ศีลธรรมทางศาสนาที่ตนนับถือ     ในการพูดที่เป็นการละเมิดสิทธิของผู้อื่น ถือว่าผิดกฎหมายคือ ความผิดฐานแจ้งความเท็จ เช่น กล่าวโป้ปดมดเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 137 ฐานแจ้งความเท็จ ม. 175 ฟ้องร้องกล่าวหาผู้อื่นอันเป็นเท็จ ม. 177 ให้การต่อศาลอันเป็นเท็จ การกล่าวหาผู้อื่นเป็นเท็จ ม336 ก็มีความผิดฐานหมิ่นประมาท ซึ่งมีนักการเมือง ถูกฟ้องร้องมาแล้วหลายคนและหลายหนทำให้ประชาชนหมดศรัทธาในนักการเมืองดังกล่าว และกล่าวเท็จซึ่งหน้าตัวต่อตัวกับคนอื่นก็มีความผิดตามมาตรา 393 ฐานดูหมิ่นผู้อื่น     ด้านศีลธรรมและศาสนาต่างๆ กำหนดให้ศาสนิกชนต้องรักษาศีล ทั้งพุทธ คริสต์ อิสลาม  พราหมณ์และสิกข์ล้วนมีข้อห้ามการกล่าวเท็จ การกล่าวคำหยาบและให้อดทนต่อคำหยาบด้วย     ศาสนาพุทธได้ให้เสรีภาพในการพูดในการเสนอความคิดเห็นและโต้ตอบกันด้วยเหตุผล  ศาสนาพุทธเป็นกลุ่มอเทวนิยมจึงมีการซักถามปัญหากันตั้งแต่ครั้งพุทธกาล  แม้ปรินิพพานแล้วสาวกของพระองค์ก็ใช้วาทศิลป์ในการเผยพระศาสนาจนมีคัมภีร์มิลินทปัญหา ซึ่งเป็นการโต้ตอบปัญหาต่าง ๆ  ระหว่างพระยามิลินทร์ (Menander) มหาราชกับพระนาคเสนเถระ     ศีลห้าในศาสนาพุทธข้อที่ 4 ห้ามพูดเท็จ แต่ในทางธรรมหลักยึดเหนี่ยวทางจิตใจ การประพฤติชั่วทางวาจาเรียกวจีทุจริต มี 4 ประการ คือ     1.มุสาวาจา        การพูดเท็จ     2. ปิสุณาวาจา         การพูดสอเสียด     3. ผรุสวาจา        การพูดคำหยาบ     4. สัมผัปปลาปวาจา    พูดสำรากเพ้อเจ้อ     (ทสก 24/303 นวโกวาท, 2529:6) ในประวัติศาสตร์การเมือง มีผู้นำของประเทศไทยได้ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนในวันที่ 30 ธันวาคม 2534 ว่าผมยืนยันไม่เล่นการเมือง ไม่ลงเลือกตั้งไม่เป็นนายกฯ โดยเด็ดขาด การเมืองไม่มีอะไรแน่นอน ต่อมาท่านผู้นำคนเดียวกันได้ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนในวันที่ 8 เมษายน 2535 โดยกล่าวว่า “จำเป็นต้องเสียสัจจะที่เคยกล่าวว่าจะไม่รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งนี้เพราะคิดว่าเราเป็นทหารมีคติประจำใจว่าเราย่อมเสียสละได้แม้ชีวิตเพื่อประเทศชาติ  และเมื่อมีความจำเป็นที่เราต้องทำงานเพื่อประเทศชาติ การเสียชื่อเสียงเสียสัจจะวาจาก็จำเป็น” (ผู้จัดการฉบับพิเศษ พฤษภาคมทมิฬ, 2535 หน้า 9) การที่เสียสัจจะถือว่าเป็นการละเมิดศีลห้าข้อที่ 4  และเป็นการไม่ยึดมั่นในธรรมะที่เป็นวจีสุจริตกลับเป็นผู้ประพฤติวจีทุจริตข้อแรก จึง จึงเกิดเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ 2535  และท่านต้องถูกกดดันให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งที่ดำรงตำแหน่งได้ 48 วันเพราะไม่รักษาสัจจะ     เรื่องการยึดมั่นในความสัจจะมีคำโคลงโลกนิติกล่าวไว้ เช่นโคลง 4  กระทู้ยืนว่า     เสีย    สินสงวนศักดิ์ไว้ วงศ์หงส์     เสีย    ศักดิ์สู้ประสงค์    สิ่งรู้     เสีย    รู้เร่งตำรง    ความสัตย์ไว้นา     เสีย    สัตย์อย่าเสียสู้    ชีพม้วยมรณา     บางครั้งหลายคนต้องกล่าวคำเท็จพูดโกหกเพื่อหลีกเลี่ยงความผิด เพื่อนำมาหาเลี้ยงชีพ  และเพื่ออยากได้อำนาจปกครอง เข้าทำนองที่ว่าอันเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป อำนาจใหญ่เมามันทุกวันคืน จนทำให้ผู้นำบางคนหลุดหล่นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีมาแล้ว น่าจะเป็นบทเรียนของผู้นำบางคนที่ประพฤติตนหมิ่นเหม่ต่อวจีทุจริตทั้ง 4 ข้อดังกล่าวมา  ขนาดกระทำผิดข้อเดียวอดีตนายกรัฐมนตรีก็ต้องออกจากตำแหน่งทั้งที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่นาน     สโมสรฝึกพูดเป็นแหล่งผลิตบุคลากรผู้นำขององค์กรและสถาบันต่าง ๆ มาแล้วมากมายหลายรุ่น  คนเหล่านั้นได้เจริญก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่  เพราะบริหารงานด้วยวาทศิลป์ที่มีเสรีภาพในการพูดและพูดอยู่ในกรอบของกฎหมายและศีลธรรมอันดีของศาสนาที่ตนนับถือ     คำเท็จเป็นเสมือนบุมมะแรงที่ย้อนกลับมาทำร้ายเราเพราะเรา ไม่อาจจดจำคำเท็จที่เรากล่าวไว้ได้ตลอดไป  ถ้าเราพูดจริง ก็ไม่จำเป็นต้องจดจำไว้เพราะมันก็คงความจริงไว้ตลอด เช่นกันและได้ทำให้คนที่รู้จักได้ยินได้ฟังมีความเคารพนับถือผู้พูดมากยิ่งขึ้นด้วย

ถัดไป >